بيانيهي کانون نويسندگان ايران

دربارهي سرکوبها و تنگناهای اخير

کانون نويسندگان ايران با صداي رسا ميگويد:

از جان مردم چه ميخواهيد؟ اين همه گرفت و گير،احضار،حبس و شکنجه و آزار براي چيست؟ اين همه سانسور وآزاديکشي چرا؟ مردم را آسوده بگذاريد!

نويسندگان مستقل را که جز براي زندگي و عشق و اميد و آزادی نمينويسند خفه میکنيد؛ زنان مبارز اين مرز و بوم را که چيزي جز حقوق راستين خود نميخواهند به بند ميکشيد؛ کارگراني را که جز احقاق حقوق پايمال شدهي خود چشم داشتي ندارند سرکوب ميکنيد؛ روزنامهنگاران آزاده را به زندان ميافکنيد؛ معلماني را که در پي دستيابي به حقوق واقعي و انساني خويشاند تهديد و بازداشت ميکنيد. آزادي انتخاب پوشش را که ابتداييترين حق هر انسان است، از زنان گرفتهايد. دانشجويان را از فعاليت آزادانة اجتماعي مانع ميشويد و ...

در ادامة اين همه سرکوب، براي ناشران مستقل به هر بهانه خط و نشان ميکشيد؛ به گور جانباختگان راه آزادي هم رحم نميکنيد و حتي از ويران کردن آثار تاريخي و ميراث فرهنگي مردم ايران و جهان، از جمله مجموعة تاريخي پاسارگاد نيز نميهراسيد.

چرا؟ اين همه سرکوب و بيخردي براي چيست؟

به پاس حرمت فرارسيدن اول ماه مي ، روز جهاني کارگر، کانون نويسندگان ايران تببريك خود را به همهي کارگران ايران و جهان تقديم ميدارد و خواهان آزادي فوري محمود صالحي، از دستگير شدگان سقز دراول ماه مي (ارديبهشت) سال 1383و ديگر کارگران، معلمان، دانشجويان، زنان، فعالان اقوام مختلف و روزنامهنگاران زنداني است، همچنين خواستار پايان گرفتن احضارها و سرکوبهاست.

کانون نويسندگان ايران آرزومند جهاني به دور از جنگ، جهل و گرسنگي و خواستار آزادي، رفاه و برابري انسانهاست.

کانون نويسندگان ايران

6 ارديبهشت 1386